Początek powstania stref czasowych datuje się na rok 1878. Oficjalnie zostały jednak wprowadzone w 1884 roku. Wtedy Ziemia została podzielona na strefy czasowe. Ich granice przebiegają co około 15 stopni długości geograficznej. Związane jest to z tym, że nasza planeta obraca się z szybkością 15 stopni na godzinę. Zerowa strefa czasowa (południk) przebiega przez Londyn. Czas tej strefy określa się jako uniwersalny (z ang. Coordinated Universal Time, skrót UTC). Polska jak większość krajów europejskich sąsiaduje od zachodu ze strefą zerową. Obowiązuje u nas czas UTC+1, godzinę późniejszy od czasu uniwersalnego. Różnica czasowa pomiędzy sąsiadującymi ze sobą strefami wynosi jedną godzinę.

Granice stref czasowych

Z powodów praktycznych strefy czasowe nie mają regularnych linii dookoła Ziemi. Strefy przebiegają w taki sposób, aby mieszkańcy jednego kraju mieli ten sam czas. Są jednak wyjątki w niektórych krajach (w Iranie i Nepalu), gdzie z powodów terytorialnych wprowadzono urzędowe strefy czasowe, różnicą się od siebie 30 lub 45 minut. Granice stref czasowych w praktyce przebiegają na oceanach i morzach. Na lądzie granica uzależniona jest od granic kraju. Wyjątkiem są tutaj państwa terytorialnie duże, np. USA i Rosja, gdzie istnieje kilka stref czasowych. Reguły tej nie spełniają jednak Chiny, w których chociaż różnica pomiędzy wschodnią a zachodnią granicą wynosi 3 godziny, to obowiązuje jeden czas. Co ciekawe, jeszcze przed drugą wojną światową w Holandii istniała  różnica w czasie 20 minut, później dopiero ujednolicono czas w tym kraju. Różnice czasowe na świecie wynoszą nawet 26 godzin.